Over mijzelf

Op zondagochtend 20 april 2008 ging de telefoon. Het verzorgingstehuis belde met de boodschap dat het niet goed ging met mijn schoonvader. Of we wilden komen. Het was niet acuut, werd gezegd, maar toch…

We troffen hem liggend in bed aan. Hij was nog bij kennis, en er hing een bijzondere rust om hem heen. Hij was al meerdere keren ernstig ziek geweest, en telkens dachten we dat het einde nabij was. Maar dit keer voelde het anders. Moeilijk uit te leggen, maar onmiskenbaar anders.

Samen met de verzorging maakten we de afspraak dat we gebeld zouden worden wanneer het moment daar was om te waken — iets wat we graag wilden doen.

De volgende dag kwam dat telefoontje. Even voor twaalf uur. Hij was zojuist overleden. Verwacht, en toch totaal onverwacht. En zo stonden we voor het eerst voor de taak om een uitvaart te regelen.

We wisten niet goed waar te beginnen, wie we moesten bellen of wat er precies moest gebeuren. Via het verzorgingstehuis kregen we een telefoonnummer, en niet veel later kwam de uitvaartbegeleider binnen. Tot onze verbazing bleek het een oude buurjongen te zijn.

De week die volgde was intens, maar ook bijzonder. In alle rust en met grote zorgvuldigheid begeleidde Tino ons door alles heen. We hielden hier een warm en dankbaar gevoel aan over. Daar, in die week, werd het eerste zaadje geplant: mijn interesse in het vak van uitvaartbegeleider.

Toen tweeënhalf jaar later mijn schoonmoeder overleed, was de keuze snel gemaakt. We belden opnieuw Tino. En opnieuw werd er met rust, respect en toewijding alles geregeld, wat resulteerde in een waardevol en liefdevol afscheid.

Slechts twee weken daarna overleed ook mijn eigen vader. Mijn familie, die de eerdere uitvaarten had meegemaakt, was het er direct over eens: ook nu zouden we Tino vragen.

Dat eerste zaadje was inmiddels ontkiemd. Wat begon als een ervaring, groeide langzaam uit tot interesse. Ik ging erover lezen, erover praten en me steeds verder verdiepen. Het kleine plantje werd een struik, en groeide verder en verder.

Ondertussen groeiden onze drie dochters op. Ik werkte als locatiemanager in de kinderopvang en was actief als vrijwilliger in het Langeraarse verenigingsleven en op de scholen van onze kinderen. Toch bleef de uitvaartzorg in mijn gedachten aanwezig.

Steeds vaker vroegen familie, vrienden en collega’s: “Wanneer ga je er nou eens echt iets mee doen?” Ook met mijn werkgever kwam ik in gesprek. Zij gaf mij uiteindelijk dat laatste, liefdevolle duwtje in de rug. Met haar steun besloot ik de stap te zetten.

In september 2020 begon ik met de eenjarige opleiding tot uitvaartbegeleider bij Meander in Amersfoort. Tijdens deze opleiding liep ik stage bij Baelde Uitvaarten in Bodegraven. Dat was een bijzondere overgang: van nabestaande naar begeleider, van dichtbij betrokken zijn tot professioneel aanwezig zijn op kwetsbare momenten in het leven van anderen.

Daar ervaarde ik hoe waardevol het is om op zo’n belangrijk moment écht iets te kunnen betekenen.

De struik groeide uit tot een boom. Een boom die blijft groeien, bloeien en veranderen. Bladeren vallen af en komen weer terug. Het is een plek geworden waar vogels landen, komen en gaan — ieder met zijn eigen verhaal, ieder op zijn eigen moment.

Als uitvaartbegeleider ben ik met hart en handen betrokken. Samen met u een persoonlijk en dankbaar afscheid vormgeven staat voor mij centraal.

Wilt u vrijblijvend kennismaken, uw uitvaartwensen bespreken of een uitvaart regelen, dan kunt u contact met mij opnemen via 0172-604861 of info@angelikaverboom.nl

Met vriendelijke groet,